Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

18 χρόνια χωρίς το Σεβαστιανό (μέσα από την πένα ενός Βορειοηπειρώτη)

Aπό το  sfeva.gr
Αιώνια η μνήμη στον αείμνηστο Γέροντα Σεβαστιανό, στον Άγιό μας!

Στις 12 Δεκεμβρίου 1994 έπαψε να πάλλει μια μεγάλη, ηρωική, αρχιερατική και αγιασμένη καρδιά. Η καρδιά του Πνευματικού Ηγέτη των Βορειοηπειρωτών, του αείμνηστου Γέροντα της Κόνιτσας, μακαριστού Σεβαστιανού.

Στις 12 Δεκεμβρίου έφυγε από κοντά μας ο Άνθρωπος με...
το φαρδύ μέτωπο και τις βαθιές σκέψεις, το διαπεραστικό βλέμμα και τα ορατά μηνύματα, το γλυκό χαμόγελο και την μεγάλη καρδιά.

Έφυγε ο Άνθρωπος πατέρας και αδερφός για δεκάδες απλούς ανθρώπους. Ο Άνθρωπος ιεράρχης, που δόξασε, με την προσωπικότητα και την αγωνιστικότητά του, το όνομα της Μητρόπολης κι όλου του χώρου. Ο Άνθρωπος αγωνιστής, που μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, δεν έπαψε ν’ αγωνιεί, να γράφει, να μιλάει, να προσεύχεται… για τη Βόρειο Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες, για την Ελλάδα κι όλους τους Έλληνες.

Έφυγε στην αιωνιότητα και στην Βασιλεία των Ουρανών. Πήγε κοντά στους Αγγέλους, γιατί ένας άγγελος ήταν, αφήνοντάς μας πιο ορφανούς. Πιο ορφανούς γιατί για πολλά χρόνια είχαμε μάθει με Αυτόν. Είχαμε μάθει με την αγγελική του εικόνα και την τρυφερή του καρδιά, με την πονεμένη ψυχή του, για τα βάσανα και την τύχη των Βορειοηπειρωτών και την ζεστασιά που νιώθαμε σαν βρισκόμασταν κοντά του. Μα πάνω απ’ όλα είχαμε μάθει με τους τιτάνιους αγώνες που έχει δώσει, για τη Βόρεια Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες, μην αφήνοντας σε χλωρό κλαρί κανέναν, όσο ψηλά κι αν στέκονταν εκείνος, και όσο πιο ακουστό ήταν το όνομά του. Είχαμε μάθει με εκείνη τη μπάσα, βροντερή και κραυγαλέα φωνή, που άρχιζε με το «Αδέλφια Βορειοηπειρώτες!» και που τελείωνε με την ευχή: «Χριστός Ανέστη και η Βόρειος Ήπειρος ανέστη!».

Την 12η Δεκεμβρίου 1994 η Βόρεια Ήπειρος έμεινε πιο φτωχή, πιο αδύναμη, πιο απροστάτευτη. Γιατί ήταν ο Γέροντας εκείνος που ταρακουνούσε τα λιμνάζουσα νερά, ήταν εκείνος που ανάγκαζε Οργανισμούς και Φορείς να παρακολουθούν τα κατεστημένα και στην Αλβανία και οι Βορειοηπειρώτες να νιώθουν πιο ασφαλείς, πιο προστατευμένοι.

«Ο νους μου στρέφεται προς τους αλύτρωτους αδελφούς μας της Β. Ηπείρου, τους στενάζοντας υπό τον ζυγό της πικράς δουλείας δια να τους διαδηλώσωμεν ότι, όχι μόνον αι προσευχαί μας θα τους συνοδεύουν καθημερινώς, αλλά και παν το δυνατόν θα πράξομεν, όπως λυτρωθούν των δεσμών της δουλείας και συντόμως επανέλθουν εις τους κόλπους της μητρός Ελλάδας…» τόνιζε στον ενθρονιστικό λόγο του στις 29 Ιουνίου 1967.

Δεκάδες οι διαμαρτυρίες, οι επιστολές, οι φλογεροί του λόγοι για 27 ολόκληρα χρόνια, μέχρι τη στιγμή που ο Πανάγαθος Θεός τον πήρε πλάι του.

«Όχι κ. Πρέσβη, το Βορειοηπειρωτικό θέμα δεν «έχει πεθάνει». Είναι ανοικτών ενώπιον των τεσσάρων Υπουργών των Μεγάλων Δυνάμεων…» έγραφε στο αλβανό πρέσβη στις 16.6.1981. Ενώ στην εγκύκλιο της 1ης Αυγούστου 1983 έγραφε: «Όχι! Δε θα νικήσει η βία και το ψεύδος, αλλά ο Χριστός και η αλήθεια. Το δε αίμα των συγχρόνων νεομαρτύρων της Β. Ηπείρου, που χύνεται δια τον Χριστόν, θα γίνει ορμητικός ποταμός, ο οποίος θα πνίξει τον θεόμαχον τύραννων, όπως ακριβώς ετιμωρήθησαν και όλοι εκείνοι που πολέμησαν μέχρι τώρα τον Χριστόν και την Εκκλησία Του».

Τα σοφά του λόγια επίκαιρα όσο ποτέ. Το τηλεγράφημα του στις 17 Σεπτεμβρίου 1984 επίκαιρο όσο ποτέ: «…απευθύνω συγχρόνως κραυγήν πόνου, αλλά και θερμοτάτην έκκλησην προς την Κυβέρνησην και την Αντιπολίτευσην, όπως, του λοιπού, χαραχθή κοινή εθνική πολιτική, προς αντιμετώπισιν του φλέγοντος Βορειοηπειρωτικού θέματος…»

Ακόμα κι ένα μήνα, προτού η ψυχή του ανέβει εις τον Παράδεισο, στο μήνυμά του προς τους κατοίκους της Κονίτσης αναφέρει: «Από το κρεβάτι της ασθένειάς μου, μια ευχή αφήνω, να σώζει και να φυλάττει ο Θεός το πολυπαθές ΕΘΝΟΣ μας. Και να το διατηρεί ενωμένο και μονοιασμένο, γιατί μόνον έτσι θα είναι άτρωτο και δεν θα έχει να φοβηθεί κανένα εχθρό…».

Ο αείμνηστος μακαριστός Σεβαστιανός χάρηκε πάρα πολύ όταν ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός για πρώτη φορά μπόρεσε να δημιουργήσει τη δική του πολιτική οργάνωση και να συσπειρωθεί γύρω απ’ αυτή, γι αυτό σ’ ένα του κήρυγμα προς τους Βορειοηπειρώτες τόνιζε: «Την ΟΜΟΝΟΙΑ και τα μάτια σας».

Έφυγε πρόωρα χωρίς να βοηθήσει, στην πορεία αυτή. Έφυγε πικραμένος σε μια κρίσιμη στιγμή που την ίδια την Ομόνοια την είχαν καρφώσει στον τοίχο. Όπου δικά της στελέχη τα είχαν δικάσει και φυλακίσει. Όπου πάρα πολλές οικογένειες άφησαν τα πατρώα τους εδάφη από το φόβο και τη βία. Πατρώα εδάφη που Αυτός βροντοφώναζε, ποτέ να μην εγκαταλείψουν.

Έκλεισαν 19 χρόνια από την 12η εκείνη Δεκεμβρίου. 19 χρόνια που απουσιάζει από κοντά μας ο Εμπνευστής και Ήρωάς μας. Ο Πνευματικός μας Ηγέτης. Ο άνθρωπος που έκλεισε τα μάτια του με τον πόνο μας. Με την εικόνα της αλύτρωτης Βορείου Ηπείρου. Που μαζί με το πνευματικό του παιδί, το Γρηγόρη το Ντριγκόγια, τον Μενέλαο το Ζώτο και πολλούς άλλους αγωνιστές σύνδεσαν την ζωή και όλη την σταδιοδρομία τους με τον βορειοηπειρωτικό αγώνα. Γι’ αυτό παρακολουθούν από κει ψηλά, νοιάζονται από κει ψηλά, οδηγούν από κει ψηλά.

Σίγουρα η ψυχή του απ’ εκεί πάνω μας βλέπει, μας σκέφτεται, μας προστατεύει και μας ευλογεί. Αιώνια η μνήμη στον αείμνηστο Γέροντα Σεβαστιανό, στον Άγιό μας!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ
"Ο ηρωικός άνθρωπος αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματα άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' αστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου, τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότι είναι προνόμιον των ολίγων να συντρίβωνται υπέρ των άλλων υπό των άλλων - το πολυτιμότερον προνόμιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση δια ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει."

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ
Απάντηση στο Ρουσίτ Πασά στα 1822

''Πασά μου, μου στέλνεις ένα μπουγιουρντί, μου λες να προσκυνήσω, και εγώ πασά μου ερώτησα τον πούτσο μου τον ίδιο, και αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω κι αν ερθείς επάνω μου ευθύς να πολεμίσω''

Και απάντηση στον Σιλιχτάρ Μπόδα στα 1823

''Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! - Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο''

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
"Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί."

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
















Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα...

(Μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα).

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι αυτό με λεν και ξυπνητήρι…

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
Είδα στον ύπνο μου τον Παύλο τον Μελά, να παίρνει σάρκα για να πει μια ιστορία για κάποια αγέρωχα κι αδούλωτα μυαλά, που προδιαγράφουν της Πατρίδας την πορεία. .
..

Είχ’ η μορφή του θλίψη, πόνο και οργή, για αυτούς που σήμερα τις τύχες μας ορίζουν, που ασελγούν πάνω σ΄ανθρώπους και σε γη και καθετί Ελληνικό το αφορίζουν.
...
Μέσα στην μπλε του την αντάρτικη στολή και με το χέρι του στη μαύρη τη πιστόλα, δίνει στους άντρες του ξανά την εντολή Ελευθερία και Πατρίδα πάνω από όλα!
...
Αν θες στον ύπνο σου να έρθει ο Μέλας μαζί μ’ αγγέλους, σκοτωμένα παλικάρια, να σε τραβήξουν απ ’τον δρόμο που τραβάς, για να βαδίσεις τα δικά τους τα αχνάρια... ..
.
φέρε στα μάτια σου του Παύλου τη στολή, ορκίσου πάνω της, πως δεν θα τον προδώσεις και συρε να βρεις την δική σου εντολή αφού τον ύπνο του εχθρού μας θα στοιχειώσεις.

  © Free Blogger Templates 'Greenery' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP