Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Πούτιν μύθος και πραγματικότητα


Νέος ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΗΣ  
Υποδεχόμενος μετα βα'ί'ων και κλάδων ένα ''φλογερό πατριώτη''
Για τον Πούτιν και την σημερινή Ρωσία έχουν λεχθεί τα πιο απίθανα και ανυπόστατα πράγματα. Από την δυτική προπαγάνδα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έλλειψης δημοκρατίας μέχρι τους απόλυτους διθυράμβους για τον μεγάλο ηγέτη και την ρώσικη αρκούδα... που επιστρέφει και που είναι ενάντια στην Νέα Τάξη και που φυσικά θα βοηθήσει την Ελλάδα εννοείται άνευ όρων.


Η δεύτερη άποψη που την λάνσαραν περιθωριακές και γραφικές φιγούρες με προεξέχοντα τον τηλεπλασιέ πατριδέμπορο Λιακόπουλο έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα λαϊκή θρησκεία παρά την προφανή έλλειψη αξιοπιστίας όσων φιλοτεχνούσαν το πορτρέτο του ''μεγάλου'' ηγέτη Πούτιν.

Οι λόγοι που αυτό κατέστη δυνατό είναι αρκετοί:

α) Απουσία κάθε σοβαρής αριστερής ανάλυσης για το φαινόμενο Πούτιν και την κατάσταση στη Ρωσία, αντίθετα ένα μεγάλο κομμάτι της μεταλλαγμένης αριστεράς υιοθέτησε πλήρως την άποψη της Δύσης περί εθνικιστή, μισαλλόδοξου και αυταρχικού Πούτιν.

β) Οι ιστορικοί δεσμοί Ελλάδας - Ρωσίας λόγω ορθοδοξίας, άλλωστε η προσμονή ρωσικής βοήθειας έχει ιστορία αιώνων από την τουρκοκρατία (και τότε μόνοι τους οι Έλληνες έκαναν την επανάσταση).

γ) Η ανάγκη μεγάλων τμημάτων του λαού να ελπίζουν κάπου σε μια σκοτεινή ιστορική περίοδο όπως αυτή που ζούμε και η αντιπαράθεση της Ρωσίας με τις ΗΠΑ σε κάποια ζητήματα έδινε λαβή για τέτοιες ελπίδες.

Πού οφείλεται όμως η αντιπαράθεση και η εχθρότητα αρκετές φορές της Δύσης απέναντι στο καθεστώς Πούτιν και ποιά είναι τα όρια της;

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και όσο τα ανδρείκελα σαν τον Γιέλτσιν βρίσκονταν στην εξουσία οι Αμερικάνοι είχαν μετατρέψει την Ρωσία αλλά και τις υπόλοιπες χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ (πολλές από αυτές βρίσκονται ακόμα σε αυτήν την κατάσταση) σε τσιφλίκι τους και αλώνιζαν κυριολεκτικά.

Εξαγοράζοντας ένα μικρό κομμάτι του παλιού μηχανισμού τους περίφημους ολιγάρχες οι οποίοι έγιναν δισεκατομμυριούχοι σε μια νύχτα εξαγοράζοντας γιγάντιες κρατικές επιχειρήσεις έναντι πινακίου φακής λεηλατούσαν την τεράστια παραγωγική βάση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τον ορυκτό πλούτο. Σπάνια στην ιστορία σε περίοδο ειρήνης μία κοινωνία γνώρισε μια τέτοια καθίζηση οικονομική, κοινωνική και ηθική.

Αυτή η κατάσταση διόλου δεν άρεσε στα μεσαία τμήματα της παλαιάς γραφειοκρατίας τα οποία συσπειρώθηκαν γύρω από τον Πούτιν ένα δικό τους άνθρωπο για να την ανατρέψουν και το κατάφεραν.

Ο Πούτιν έδιωξε κάποιους ολιγάρχες και δήμευσε περιουσίες, εθνικοποίησε ξανά πολλές μεγάλες επιχειρήσεις και κυρίως έδιωξε τις δυτικές εταιρίες από την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου που τέθηκε ξανά υπό κρατικό έλεγχο. Σύντομα η Ρωσία ανέκαμψε οικονομικά, απαλλάχτηκε από το ΔΝΤ και έγινε ξανά υπολογίσιμη δύναμη στη διεθνή σκακιέρα.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο για τους πλαστογράφους της ιστορίας (επίσημη ιδεολογία της Ε.Ε) που θέλουν να ταυτίσουν την Σοβιετική Ένωση με την χιτλερική Γερμανία είναι ότι ο Πούτιν επανέφερε αρκετά σοβιετικά σύμβολα για να συσπειρώσει το καθεστώς.

Η Ρωσία απαίτησε πάλι μερίδιο στην διεθνή μοιρασιά και λόγο στο γεωπολιτικό παίγνιο κάτι που φυσικά προκάλεσε την εχθρότητα των ΗΠΑ που είχαν συνηθίσει επί Γιέλτσιν μονά ζυγά δικά τους. Τότε άρχισαν να θυμούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την δημοκρατία και φυσικά άρχισαν να στήνονται οι περίφημες πορτοκαλί επαναστάσεις στην παλιά ''αυλή'' της Σοβιετικής Ένωσης.

Φυσικά οι ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες αφήνουν κενά για τις μικρότερες χώρες ώστε να έχουν σχετικά μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και αυτό ήταν το πιο θετικό της ανοδικής πορείας της Ρωσίας πέραν φυσικά και από τη σχετική βελτίωση του επιπέδου ζωής για κάποια τμήματα του λαού.

Χαρακτηρίζουμε και την Ρωσία ιμπεριαλιστική δύναμη γιατί αποτελεί και αυτή κομμάτι της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Οι διαφωνίες και η σύγκρουση με τις ΗΠΑ σε πολλά ζητήματα δεν είναι φυσικά ζήτημα αρχών αλλά καθαρά θέμα συμφερόντων.

Το καθεστώς Πούτιν έδωσε ξεκάθαρα δείγματα γραφής αρκετά νωρίς μόλις το 2001 όταν μετά την 11η Σεπτεμβρίου έσπευσε να συστρατευθεί στο πλευρό της Δύσης και της Νέας Τάξης στο πόλεμο εναντίον της ''τρομοκρατίας'' και του ''άξονα του κακού''.

Όμως το τελευταίο περιστατικό με τον Ντεπαρντιέ παρότι δεν είναι σημαντικό είναι εξαιρετικά συμβολικό για το πόσο ενταγμένο είναι το καθεστώς Πούτιν στην Νέα Τάξη και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

Έχουμε ξαναγράψει για το συμβολικό φόρο που πήγε να περάσει ο Ολάντ στα φυσικά πρόσωπα 75% για κάθε ευρώ για τα ετήσια εισοδήματα από το ένα εκατομμύριο ευρώ και πάνω (όχι για την συνολική περιουσία ή για τα κέρδη των επιχειρήσεων) τον οποίο τα γαλλικά δικαστήρια έκριναν αντισυνταγματικό.

Επί τη ευκαιρία να αναφέρουμε ότι ο ''σοσιαλιστής'' Ολάντ που σύμφωνα με κάποιους με τη νίκη του στις εκλογές κάτι θα άλλαζε στην Ευρώπη διέταξε ιμπεριαλιστική επέμβαση στην παλιά αποικία της Γαλλίας το Μάλι, τόσο μεγάλη αλλαγή και διαφορά από τον Σαρκοζί.

Κάποιοι πλούσιοι Γάλλοι αντέδρασαν στην απόπειρα και μόνο να φορολογηθούν. Δεν έδειξαν και μεγάλη διάθεση να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν στην ''εθνική'' προσπάθεια να βγει η χώρα από την κρίση (αυτά λένε και στην Γαλλία και όχι μόνο).

Αυτός που ξεχώρισε ήταν ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ ο οποίος σε ένα ρεσιτάλ κοσμοπολιτισμού, ατομισμού και αυθάδειας δήλωσε: ''Σας επιστρέφω το γαλλικό μου διαβατήριο και την κάρτα κοινωνικής ασφάλισης, την οποία ποτέ δεν χρησιμοποίησα. Δεν έχουμε πια την ίδια πατρίδα, είμαι ένας γνήσιος Ευρωπαίος, ένας πολίτης του κόσμου, όπως με δίδαξε ο πατέρας μου''.

Τόσο πατριώτης ο Ντεπαρντιέ και οι υπόλοιπες διασημότητες μόλις υπήρξε μία πιθανότητα να πληρώσουν.

Ο Ντεπαρντιέ φυσικά δηλώνει Ευρωπαίος πολίτης γιατί ξέρει το θεμέλιο λίκνο της Ε.Ε τις περίφημες τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχτ :

1) Η Ελευθερία μετακίνησης των Αγαθών (δίχως δασμούς μεταξύ κρατών-μελών).

2) Η Ελευθερία μετακίνησης του Κεφαλαίου (από χώρα σε χώρα και μάλιστα με επιδότηση με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία).

3) Η Ελευθερία των Υπηρεσιών (να διεθνοποιούνται).

4) Η Ελευθερία μετακίνησης των Προσώπων

Η συμπεριφορά του μας θύμισε ένα ελληνικό αντίστοιχο, τις δηλώσεις του εφοπλιστή Ρέστη που δήλωσε ότι όποιος θέλει να τον φορολογήσει πρέπει πρώτα να τον βρει.

Αφού πρώτα ο Ντεπαρντιέ έλεγε ότι θα πάει στο Βέλγιο για να επωφεληθεί των φοροαπαλλαγών που ισχύουν εκεί βρέθηκε κάποιος καλοθελητής να βοηθήσει αυτή την λαμπρή προσωπικότητα.

Ο καλοθελητής ήταν ο ''αντινεοταξίτης'' Πούτιν που με προεδρικό διάταγμα απέδωσε την ρώσικη υπηκοότητα στον ηθοποιό. Τέτοιους φλογερούς πατριώτες με βαθιά πίστη και αυταπάρνηση στο συλλογικό είναι αλήθεια ότι χρειάζεται κάθε χώρα και ο Πούτιν άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά.

Ο Ντεπαρντιέ αν εξαιρέσουμε την δημοσιότητα που έδωσε στο θέμα και την αυθάδεια του δεν έκανε κάτι πρωτότυπο. Εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που του δίνει η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση για να υπερασπιστεί τα προσωπικά του συμφέροντα γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια παρωχημένες έννοιες όπως η πατρίδα. Άλλωστε αυτό κάνει σήμερα κάθε σοβαρός καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό του και που είναι πολύ πλουσιότερος του Ντεπαρντιέ.

Το περίεργο είναι ότι αυτήν την συμπεριφορά επικύρωσε με το πιο εμφατικό τρόπο ο πολύς Πούτιν. Περίεργο για όσους έπαιρναν στα σοβαρά πέραν του Λιακόπουλου τα χιλιάδες κυριολεκτικά άρθρα ειδικά στο διαδίκτυο που παρουσίαζαν έναν Πούτιν αμετανόητο εχθρό της Δύσης, της Νέας Τάξης και της παγκοσμιοποίησης.

Περιστατικά σαν αυτό αποδεικνύουν περίτρανα σε ποιό μήκος κύματος κινείται και η Ρωσία του Πούτιν και γκρεμίζουν σαν πύργο από τραπουλόχαρτα όλη αυτή την ανυπόστατη παραφιλολογία. Φυσικά μην περιμένετε κάποια αυτοκριτική ή παραδοχή του λάθους από όλους όσους(ακροδεξιάς κοπής) τα υποστήριζαν και τα αναπαρήγαγαν όλα αυτά. Όπως ακριβώς ανυπόστατα υποστηρίζουν οποιαδήποτε αρλούμπα από τους αεροψεκασμούς μέχρι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς έτσι ακριβώς σφυρίζουν αδιάφορα όταν διαψεύδονται με το πιο πανηγυρικό τρόπο.

Η κίνηση Πούτιν να υποδεχτεί τον Ντεπαρντιέ είναι επικοινωνιακή απάντηση στις κατηγορίες της Δύσης ότι δεν είναι αρκετά φιλελεύθερος. Ο Πούτιν απάντησε με φιλελεθευρισμό στο τετράγωνο για να δείξει σε όλους ότι είναι μία σύγχρονη ''δημοκρατία'' που σέβεται απόλυτα τα δικαιώματα των πλούσιων φοροφυγάδων, άλλο λίγο και ο Ντεπαρντιέ θα ανακηρυσσόταν πολιτικός πρόσφυγας.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνηση. Είναι τελείως διαφορετικό να προτείνεις μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα που πρέπει να περιλαμβάνει και μεγάλα ανοίγματα προς τη Ρωσία για να ξεφύγεις από τον ασφυκτικό κλοιό εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις μεταξύ των ισχυρών από το να θεοποιείται ο Πούτιν και να παρουσιάζεται σαν ο ηγέτης που είναι ο δεδομένος σύμμαχος της Ελλάδος και αυτός που την κρίσιμη ώρα θα επέμβει για να μας σώσει. Τόσο καιρό τι κάνει;

Όλη αυτή η παραφιλολογία με τον Πούτιν πέραν από τη μεγάλη δόση ραγιαδισμού και υποτέλειας που εμπεριέχει (μην κάνεις τίποτα θα πέσει το μάνα εξ ουρανού) πλασάρει έμμεσα και την θεωρία των αρίστων ηγετών αλλά και την αυταπάτη του εθνικού καπιταλισμού που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί ο Πούτιν.

Οι μπαρούφες του Λιακόπουλου είναι καλές για να γελά κανείς αλλά είναι κατάντημα να τις παίρνει στα σοβαρά ένα τόσο μεγάλο τμήμα του κόσμου.

Το καθεστώς Πούτιν μπορεί να έχει τα θετικά του, από τα οποία τα περισσότερα εξαντλήθηκαν στα πρώτα χρόνια του καθεστώτος τώρα μάλλον σε φάση πλήρους ενσωμάτωσης είναι αλλά όσοι περιμένουν την παρέμβαση του μεγάλου σωτήρα Πούτιν και την πραγματοποίηση διάφορων ''προφητειών'' μάλλον θα περιμένουν για πάρα πολύ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ
"Ο ηρωικός άνθρωπος αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματα άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' αστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου, τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότι είναι προνόμιον των ολίγων να συντρίβωνται υπέρ των άλλων υπό των άλλων - το πολυτιμότερον προνόμιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση δια ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει."

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ
Απάντηση στο Ρουσίτ Πασά στα 1822

''Πασά μου, μου στέλνεις ένα μπουγιουρντί, μου λες να προσκυνήσω, και εγώ πασά μου ερώτησα τον πούτσο μου τον ίδιο, και αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω κι αν ερθείς επάνω μου ευθύς να πολεμίσω''

Και απάντηση στον Σιλιχτάρ Μπόδα στα 1823

''Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! - Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο''

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
"Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί."

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
















Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα...

(Μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα).

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι αυτό με λεν και ξυπνητήρι…

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
Είδα στον ύπνο μου τον Παύλο τον Μελά, να παίρνει σάρκα για να πει μια ιστορία για κάποια αγέρωχα κι αδούλωτα μυαλά, που προδιαγράφουν της Πατρίδας την πορεία. .
..

Είχ’ η μορφή του θλίψη, πόνο και οργή, για αυτούς που σήμερα τις τύχες μας ορίζουν, που ασελγούν πάνω σ΄ανθρώπους και σε γη και καθετί Ελληνικό το αφορίζουν.
...
Μέσα στην μπλε του την αντάρτικη στολή και με το χέρι του στη μαύρη τη πιστόλα, δίνει στους άντρες του ξανά την εντολή Ελευθερία και Πατρίδα πάνω από όλα!
...
Αν θες στον ύπνο σου να έρθει ο Μέλας μαζί μ’ αγγέλους, σκοτωμένα παλικάρια, να σε τραβήξουν απ ’τον δρόμο που τραβάς, για να βαδίσεις τα δικά τους τα αχνάρια... ..
.
φέρε στα μάτια σου του Παύλου τη στολή, ορκίσου πάνω της, πως δεν θα τον προδώσεις και συρε να βρεις την δική σου εντολή αφού τον ύπνο του εχθρού μας θα στοιχειώσεις.

  © Free Blogger Templates 'Greenery' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP