Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η «νομιμότητα» της Νέας Τάξης

Ιούλιος 2010  


ΝΙΩΘΕΙ κανείς ένα αίσθημα φυσικής ναυτίας όταν ακούει όλους αυτούς που είναι προσηλωμένοι στις κίβδηλες αξίες ενός χρεοκοπημένου κοινωνικού συστήματος να κατηγορούν, άλλοτε με μελοδραματική αφέλεια και άλλοτε με κομπάζουσα ειρωνεία, τους απεργιακούς αγώνες και τις λαϊκές κινητοποιήσεις ότι υπονομεύουν τα «εθνικά συμφέροντα» και παραβιάζουν... τη «νομιμότητα».


Η φρίκη πολλαπλασιάζεται από την αηδία να βλέπεις να κομπάζουν για «νομιμότητα» οι πολιτικές χυδαιότητες τύπου Καρατζαφέρη, Άδωνι και ΣΙΑ, ή αυτές οι ξεφωνημένες δημοσιογραφικές «πόρνες» τύπου Πρετεντέρη, Τζίμα («αριστερός» λακές), Πολίτη και ΣΙΑ, καθώς και ποικίλα σκύβαλα της δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής πορνείας…


Τα ασπόνδυλα όντα της κυβερνητικής προπαγάνδας, Ιάγοι μακιγιαρισμένοι, με θράσος απύθμενο, προβάλουν την κατεστημένη ηθική και νομιμότητα, όπως και τη δική τους «κουλτούρα, σαν τις υπέρτατες αξίες της κοινωνίας.

Μας λένε, λοιπόν, οι εμβριθείς προπαγανδιστές του καθεστώτος και οι ύαινες των «νταβάδων» ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις, οι δυναμικοί απεργιακοί ή αγροτικοί αγώνες βλάπτουν τα «εθνικά μας συμφέροντα» και βάζουν σε κίνδυνο τη «νομιμότητα» και τη «διεθνή μας υπόσταση».

Βεβαίως ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τέτοιου είδους «επιχειρήματα» δεν κομίζουν τίποτα το νέο. Ούτε το παραμικρό ίχνος μιας νέας σκέψης. Είναι τα παμπάλαια «επιχειρήματα» του καθεστώτος της αυτοάμυνας του τρομαγμένου μικροαστικού συντηρητισμού. Ο γνωστός «ξύλινος» λόγος της εξουσίας που ανακυκλώνει και αναπαλαιώνει τους γνωστούς μύθους: Του «εθνικού συμφέροντος», της «νομιμότητας» και της αστικής ηθικής.

Όταν η εξουσία και το προπαγανδιστικό της ιερατείο μιλούν για «εθνικό συμφέρον» εννοούν το συμφέρον το δικό τους και του κόσμου που υπηρετούν.

Η εργατική τάξη και ο λαός δεν είναι εθνικό συμφέρον, είναι κατηγορίες «ειδικών» και «συντεχνιακών» συμφερόντων.

Γι’ αυτό κάθε δυναμική λαϊκή κινητοποίηση χαρακτηρίζεται πάντα ως πράξη που βλάπτει και υπονομεύει τα «εθνικά συμφέροντα».

Το «εθνικό συμφέρον» είναι ένας καπιταλιστικός μύθος που χρησιμοποιείται για την ενοχοποίηση των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Το ίδιο συμβαίνει και με το μύθο της «νομιμότητας» και της «Τάξης». Όταν οι ευνούχοι της καθεστωτικής προπαγάνδας μιλούν για «νομιμότητα» εννοούν τη νομιμότητα της δικής τους βίας, τη νομιμότητα της καπιταλιστικής εξουσίας.


Η «νομιμότητα» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία του καθεστώτος, ανυψωμένη σε επιτακτικό και απόλυτο κανόνα.

 
Η «νομιμότητα» στηρίζεται πάνω στο Δίκαιο, το οποίο θεμελιώνεται πάνω στην έννοια του κράτους και της κυριαρχίας.

. Οι κανόνες συμπεριφοράς που καθορίζει το Δίκαιο, είναι κανόνες αναγκαστικοί, με την έννοια ότι η τήρησή τους εξασφαλίζεται με την υλική βία, που τα κρατικά όργανα έχουν ή διεκδικούν τη μονοπωλιακή χρήση τους.

Το Δίκαιο, λοιπόν, είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας της συμπεριφοράς των ανθρώπων. Για να λειτουργήσει η κοινωνία σύμφωνα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, δεν αρκεί ένας κοινωνικός αυτοματισμός. Είναι απαραίτητος ένας συστηματικός, ευσυνείδητος, εσωτερικά συνεπής, εξοπλισμένος με δύναμη εξαναγκασμού καθορισμός της συμπεριφοράς. Κι αυτό είναι η «έννομος τάξις», το Δίκαιο, η θεμελιώδης κοινωνική λειτουργία του κράτους, υπέρτατου οργάνου της ταξικής κυριαρχίας.

Βεβαίως, σε εποχές σχετικά ομαλές, το Δίκαιο δίνει την εντύπωση ότι είναι σύμφωνο με την ιδέα της Δικαιοσύνης. Δίκαιο για όλους τους ανθρώπους, έκφραση της προόδου της κοινωνίας.

Σε εποχές όμως κρίσεων και κοινωνικής σήψης, αυτό το φαινομενικά αρμονικό σύστημα νόμων σπάζει, αποκαλύπτεται η μόνιμη ταξική του φύση, πέφτει ο πέπλος της υπερταξικότητας και αμεροληψίας του Δικαίου.

Και όταν οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί οξυνθούν προβάλλονται πλέον απροκάλυπτα και προκλητικά ως ιδεώδη του δικαίου και της «εννόμου τάξεως», η ωμή βία του κρατικού καταναγκασμού και οι τερατώδεις απάνθρωπες μορφές του: Το ψέμα, η υποκρισία, ο κυνισμός, η περιφρόνηση στη λογική, η βαρβαρότητα.

Από τη στιγμή βεβαίως που οι διάφορες πράξεις βίας καθορίστηκαν ως υποχρεωτικοί κανόνες, το πράγμα αντικαθρεφτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των αστών νομομαθών και μικροαστών ηθικολόγων: Η «έννομος τάξις» παρουσιάζεται ως ανεξάρτητο δημιούργημα της «Δικαιοσύνης» και η κρατική βία ως μια απλή της συνέπεια.

Στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο: Η αστική νομιμότητα είναι μια ορισμένη κοινωνική μορφή που παίρνει η βία του καθεστώτος, μια βία που φυτρώνει στο οικονομικό έδαφος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Αυτή, λοιπόν η βία του καθεστώτος, δεν μπορεί να εκθρονιστεί από τη «νομιμότητα», ακριβώς γιατί η «νομιμότητα» ΑΠΟΤΕΛΕΙ το θεμέλιο και το υποστήριγμά της: Η «νομιμότητα» είναι η ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ αυτής της βίας

Το να θέλει να εξαλείψει κανείς τη βία του καθεστώτος με τη νομιμότητα είναι μια αυταπάτη. Γιατί, είναι αυτή η νομιμότητα που επιτρέπει στην καπιταλιστική βία να γίνεται ο υπέρτατος κοινωνικός κανόνας.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ το συμπυκνώνει στα εξής λόγια: «Όταν υποχρεώνεις την εργατική τάξη να σέβεται την αστική νομιμότητα, τότε όλοι οι αγώνες της, κοινοβουλευτικοί και άλλοι, θα χρεοκοπήσουν αξιοθρήνητα αργά ή γρήγορα, για να δώσουν θέση στη δίχως όρια βία της αντίδρασης».

Σήμερα, λοιπόν, με τους μύθους του «εθνικού συμφέροντος» και της «νομιμότητας» όλοι αυτοί οι καταχθόνιοι καθεστωτικοί προπαγανδιστές και πασίδηλοι αριβίστες δεν εξωραΐζουν απλώς τη βαρβαρότητα της κατοχικής κυβέρνησης του νέου Τσολάκογλου, αλλά μας εξαφανίζουν και το γεγονός ότι ζούμε κάτω από τη βία των διεθνών δικτατορικών μηχανισμών: Την πλανητική δικτατορία των μηχανισμών του χρήματος, την αποτρόπαιη βία της Νέας Τάξης που εξοντώνει άγρια και ανελέητα τον ελληνικό λαό και εξαφανίζει, με στραταρχική αυθάδεια, την εθνική υπόσταση της ελληνικής κοινωνίας

Μας ζητούν «νομιμότητα» σε αυτόν το εφιάλτη που επιβάλουν με τις πιο βίαιες και μοχθηρές μορφές.

Στο όνομα της νεοταξικής «νομιμότητας» ΑΠΑΙΤΟΥΝ από μας την παθητικότητα του θύματος, τη μοιρολατρία και την υποταγή.



Γι ‘ αυτό κανείς από όλο αυτό το κοσμικό ιερατείο της καθεστωτικής προπαγάνδας δεν αναφέρεται στη φιλοσοφία, την πολιτική πρακτική και τα ήθη της «Νέας τάξης» και των εγχώριων δωσίλογων: Οι εκτελεστές των συμβολαίων θανάτου της Ελλάδας.

Παρασιωπάτε επιμελώς ότι η «Νέα Τάξη» είναι η συνήθεια του αίσχους: μια δικτατορία που «καθιστά τον άνθρωπο κωφάλαλο, ανίκανο να ακούσει, ανήμπορο να μιλήσει και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξει»..


Η μυθολογία, λοιπόν, περί «εθνικού συμφέροντος» και «νομιμότητας» δεν επικαλύπτει μόνο τα αποτρόπαια εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής Τάξης, αλλά και νομιμοποιεί τα ήθη της:

Ήθη που απαγορεύουν τις διαδηλώσεις, που εξορίζουν και φυλακίζουν τους πολίτες μέσα στην ίδια τους την πόλη.

Ήθη που βάζουν στο γύψο την πολιτική δράση και σκέψη και κάθε διαμαρτυρία απελπισίας και οργής.

Ήθη που κατασκευάζουν δούλους και λακέδες και χαρακτηρίζουν ως ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ κάθε αντίσταση σε αυτά τα ήθη.

Ήθη που υμνούν την τρομοκρατία και βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού χωροφύλακα...


 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7230

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ
"Ο ηρωικός άνθρωπος αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματα άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' αστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου, τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότι είναι προνόμιον των ολίγων να συντρίβωνται υπέρ των άλλων υπό των άλλων - το πολυτιμότερον προνόμιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση δια ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει."

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ
Απάντηση στο Ρουσίτ Πασά στα 1822

''Πασά μου, μου στέλνεις ένα μπουγιουρντί, μου λες να προσκυνήσω, και εγώ πασά μου ερώτησα τον πούτσο μου τον ίδιο, και αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω κι αν ερθείς επάνω μου ευθύς να πολεμίσω''

Και απάντηση στον Σιλιχτάρ Μπόδα στα 1823

''Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! - Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο''

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
"Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί."

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
















Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα...

(Μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα).

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι αυτό με λεν και ξυπνητήρι…

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
Είδα στον ύπνο μου τον Παύλο τον Μελά, να παίρνει σάρκα για να πει μια ιστορία για κάποια αγέρωχα κι αδούλωτα μυαλά, που προδιαγράφουν της Πατρίδας την πορεία. .
..

Είχ’ η μορφή του θλίψη, πόνο και οργή, για αυτούς που σήμερα τις τύχες μας ορίζουν, που ασελγούν πάνω σ΄ανθρώπους και σε γη και καθετί Ελληνικό το αφορίζουν.
...
Μέσα στην μπλε του την αντάρτικη στολή και με το χέρι του στη μαύρη τη πιστόλα, δίνει στους άντρες του ξανά την εντολή Ελευθερία και Πατρίδα πάνω από όλα!
...
Αν θες στον ύπνο σου να έρθει ο Μέλας μαζί μ’ αγγέλους, σκοτωμένα παλικάρια, να σε τραβήξουν απ ’τον δρόμο που τραβάς, για να βαδίσεις τα δικά τους τα αχνάρια... ..
.
φέρε στα μάτια σου του Παύλου τη στολή, ορκίσου πάνω της, πως δεν θα τον προδώσεις και συρε να βρεις την δική σου εντολή αφού τον ύπνο του εχθρού μας θα στοιχειώσεις.

  © Free Blogger Templates 'Greenery' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP