Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Μια απρόσμενη εισαγωγή...

το είδαμε εδώ
Εδώ και κάποιες ημέρες στην Κοινότητα μάς έχει έρθει ένα καινούριο μέλος, η Δώρα!
Μας ήρθε απευθείας από τις φυλακές της Θήβας, είναι 17 χρονών και ήδη έχει ζήσει αρκετό καιρό μέσα στη φυλακή και στην Κοινότητα της φυλακής. Σκεφτήκαμε να την ρωτήσουμε κάποια πράγματα για το πώς ήταν η κατάσταση εκεί μέσα. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να καταφέρει να παραμείνει καθαρός μέσα... στη φυλακή; Τι δυσκολίες αντιμετώπισε; Ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι της φόβοι; πώς βλέπει την Κοινότητα αν έχασε ποτέ τις ελπίδες της και αν μπορούσε μέσα σε αυτό το περιβάλλον να κάνει όνειρα…
 Δώρα:
“…Μέσα στη φυλακή οι δυσκολίες ήταν πολλές και μεγάλες, κάθε μέρα αντιμετωπίζαμε προβλήματα από το σύστημα της φυλακής που μας δυσκόλευε να προχωρήσουμε.
Ήταν κυριολεκτικά το ‘’άσπρο’’ και το ‘’μαύρο’’, η ελευθερία (τις ώρες της Κοινότητας) και ο εγκλεισμός (τις υπόλοιπες ώρες μέσα στη φυλακή). Προσπαθούσαμε πάρα πολύ να προφυλάξουμε τον εαυτό μας. Είχαμε όμως συμμάχους κοντά μας, που η βοήθεια τους ήταν καταλυτική και ανεκτίμητη. Με τα κορίτσια της Κοινότητας ήμασταν κυριολεκτικά ‘’μια για όλες και όλες για μια’’.
Στην αρχή είχα απογοητευτεί, ματαιωθεί, είχα χάσει το νόημα της ύπαρξης μου και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως είχα φέρει την ζωή μου σε τέτοιο σημείο που πίστευα πως αν εξαφανιζόμουν δεν θα το πρόσεχε κανένας. Κι όμως μέσα στην ατυχία μου βγήκα τυχερή, γιατί αν ήμουν ελεύθερη τόσο καιρό δεν ξέρω που θα βρισκόμουν τώρα, ούτε καν αν θα ζούσα.
Μπορεί να μην είχα πια όνειρα, αλλά οι ελπίδες μου πάντα υπήρχαν και είναι αυτές που με κράτησαν δυνατή, ζωντανή και πάνω από όλα Καθαρή μέχρι και σήμερα.
Η απόφαση ήταν δύσκολη, γιατί πλέον είχα μάθει στην εύκολη λύση και αισθανόμουν πως δεν υπήρχε άλλη διέξοδος.
Στη χρήση, ακούγοντας ανθρώπους να μιλάνε σε κύκλους τα κορόιδευα και τα υποτιμούσα. Τώρα όμως που έχω ξεκινήσει και τα ζω, τα εκτιμώ και δεν το βλέπω πια έτσι.
Στην Κοινότητα ξέρω πως θα υπάρχουν σχέσεις ξεκάθαρες και πως αν απλώσω το χέρι μου δεν θα μου δώσουν κάτι για να με στείλουν στον άλλο κόσμο, αλλά θα μου δώσουν τα χέρια τους τα παιδιά για να με βοηθήσουν και να με κρατήσουν όρθια.
Κλείνοντας, να πω ότι όσο ήμουν στη φυλακή ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν τη στιγμή που θα πάταγα το πόδι μου έξω χωρίς χειροπέδες.
 Είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις για μήνες μόνο τον ουρανό και ξαφνικά να βρίσκεσαι έξω στο δρόμο και να περπατάς με καθαρούς ανθρώπους. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω και να ενταχθώ εδώ.
Το παλεύω όμως και όχι μόνη μου. Τουλάχιστον έχω συμμάχους…

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ
"Ο ηρωικός άνθρωπος αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματα άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' αστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου, τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότι είναι προνόμιον των ολίγων να συντρίβωνται υπέρ των άλλων υπό των άλλων - το πολυτιμότερον προνόμιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση δια ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει."

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ
Απάντηση στο Ρουσίτ Πασά στα 1822

''Πασά μου, μου στέλνεις ένα μπουγιουρντί, μου λες να προσκυνήσω, και εγώ πασά μου ερώτησα τον πούτσο μου τον ίδιο, και αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω κι αν ερθείς επάνω μου ευθύς να πολεμίσω''

Και απάντηση στον Σιλιχτάρ Μπόδα στα 1823

''Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! - Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο''

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
"Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί."

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
















Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα...

(Μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα).

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ
Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι αυτό με λεν και ξυπνητήρι…

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
Είδα στον ύπνο μου τον Παύλο τον Μελά, να παίρνει σάρκα για να πει μια ιστορία για κάποια αγέρωχα κι αδούλωτα μυαλά, που προδιαγράφουν της Πατρίδας την πορεία. .
..

Είχ’ η μορφή του θλίψη, πόνο και οργή, για αυτούς που σήμερα τις τύχες μας ορίζουν, που ασελγούν πάνω σ΄ανθρώπους και σε γη και καθετί Ελληνικό το αφορίζουν.
...
Μέσα στην μπλε του την αντάρτικη στολή και με το χέρι του στη μαύρη τη πιστόλα, δίνει στους άντρες του ξανά την εντολή Ελευθερία και Πατρίδα πάνω από όλα!
...
Αν θες στον ύπνο σου να έρθει ο Μέλας μαζί μ’ αγγέλους, σκοτωμένα παλικάρια, να σε τραβήξουν απ ’τον δρόμο που τραβάς, για να βαδίσεις τα δικά τους τα αχνάρια... ..
.
φέρε στα μάτια σου του Παύλου τη στολή, ορκίσου πάνω της, πως δεν θα τον προδώσεις και συρε να βρεις την δική σου εντολή αφού τον ύπνο του εχθρού μας θα στοιχειώσεις.

  © Free Blogger Templates 'Greenery' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP